یاس شکسته
سلام بر بقيع وزهرا سلام بر آن ناله هاي آتشين سلام بر جوانه اي كه ميان در و ديوار ماند و شكوفه داد سلام بر گل ياسي كه پر پر گشت
يا فاطمه تو همان گلي بودي كه پژمردنت شاخهً قامت علي را شكست تو همان كشتي نجات مردم از درياي سرگرداني بودي كه هم اكنون طوفان ستم او را واژگون ساخت باور نمي كنم كه اين ستارهً افول گرفته همان اختر تابناك زهره زهرا باشد كه شب چو خورشيد مي درخشيد.
از دياري غريب مي نويسم از آنجايي كه راه من از تو دور است .
هر چه خواستم از تو بگويمديدم تو در افلاكي و من در زنجير خاك اسير گشته ام مادرم براي فرزند گنهكارت دعا كن.
مادر جان به اندازه تمام شبهاي غريبي كه علي در ماتم تو گريه كرد به اندازهً همهً ناله هاي شبانهاي كه زينب در فراغ تو سر داد دلم غم دارد.
اين غم همان غم از تو دور ماندن است ولي اميدوارم...
مثل يك پرنده ً شكسته بال مثل يك جوي بي آب مثل گلدان در انتظار آب مثل مدينه بدون زهرا مثل يك شب شكست ياس در آن شبي كه حسن و حسين در غم مادر گريستند آه مادر دلم غم دارد.
مي خواهم از غمي سنگين به ديار آرزومند بنويسم:
فرستنده: گنهكار
گيرنده: شافع محشر
بانويم مادر خوبم مي خواهم از همه دردها ي درونم بگويم كه چنان نوارهاي گدازان چون آبهاي جوش سامرا مي ماند كه درونم را مي سوزاند و روح و روان مرا بسان پره چرخهايي كه آلتي را به دنبال خود روي زمين مي كشند مي سايند.
ميدانم كه درونت ماواي غم گشته و مي دانم كه دلت از بيداد خون است خجالت مي كشم كه نام حسين بر زبان آورم و يا بگويم به اندازه زينب دلم داغدار است زيرا كه در آن ظهر سوزان نبودم تا كه از امامم دفاع كنم ويا هم ركاب زينبت باشم
مادرم تنها راه توسلمان به خدا تو هستي وبا ابراز عطشهاو ناله هاي درونمان به استعانت از شما خداوند خط عفو بر گناهانمان مي كشد و با ياري شما و پدر و شوهر و فرزاندانتان مي توان راه تعالي را بپيماييم باشد كه اين مقدمه يك سفر باشدبراي...
مادرم من كجا ناله ها و اشكهايم را سرازير كنم بر سر كدام آرامگاه سر بر زانويت گذارم .
از كه آرامگاهت را پرسم تربت پاك تو الان كجاست نفس احساسم كجايي كو نشاني از خاك پايت بگو
آتش زدي اين دل را در فراغت اي كبوتر سينه سوز پر شكسته بگو كجايي.
