مو سم يار

شب هنگام در اوج غم ديده به ديدار تو مي آيم تا كه روشني آفتاب را در تاريكي ببينم و نور هدايت وجودت را از پشت ابرهاي غم بر دلم ساطع گردد و

منتظر طلوع خورشيد چشمانت هستم تا كه بيايي.

تا به كي سنگيني نبودنت پلكهاي ما را به روي ديدارت بسته باشد و تا به كي سكوت حزن انگيز ترين غزل هجر تو را بخواند و هيچ هيا هويي جز گريه هاي

خونبار شقايقها در دشت نباشد وتا به كدامين آدينه در حسرت ديدارت بباريم و با ياسمن ها در غم دوريت همخواني كنيم اي مضطر به دعا كي مي آيي تا كه

هق هق بلبلان كه از دوريت مي نالند به شادي مبدل شود بيا و تا به كي اين ابر سكوت بايد فاصله ي دوري باشد واز دل آسمان باران انتظار ببارد.

دلم به دست مادر تو        شبيه مشك پاره پاره

در بين طوفان بلا               دست تو تكيه گا همه